ΟΜΗΡΟΣ (Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΡΑΨΩΔΟΣ)

Ο διηγηματοποιός της «Ιλιάδας» και της «Οδύσσειας» και η άγνωστη ζωή του. 

Ο άνθρωπος που θα άφηνε το στίγμα του βαθιά στον ελληνικό πολιτισμό και κατόπιν στον δυτικό κόσμο δεν

ΟΜΗΡΟΣ (Ο ΘΕΙΟΣ ΠΟΗΤΗΣ 800 - 724 π.Χ.)

Ο θείος ποιητής της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, γνωστός απ` άκρη σ` άκρη του πλανήτη μας, αποτελεί τον ασύγκριτο και υπέρτατο τεχνίτη του εμμέτρου λόγου όλων των αιώνων και των εποχών.

OΜΗΡΟΣ (ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΕΠΑΙΔΕΥΚΕΙ)

Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.

Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε –

ΦΡ.ΝΙΤΣΕ (ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΩΝ)

Μ' έναν μεγάλο λαό, μεγαλοφυή, συμβαίνει ό,τι και με τον άνθρωπο τον μεγαλοφυή. 

Και οι παραμικρότερες εκδηλώσεις τη ζωής, έχουν το σημάδι της μεγαλοφυΐας...

Οι Έλληνες είναι όπως και η μεγαλοφυΐα: Απλοί. 

Γι' αυτό είναι διδάσκαλοι αθάνατοι. 

Οι θεσμοί τους, τα δημιουργήματά τους, φέρνουν τη σφραγίδα της

ΦΡ.ΝΙΤΣΕ (Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ 2)

Ο Χριστιανισμός οφείλει τους θριάμβους του στο άθλιο λιβάνισμα της προσωπικής κενοδοξίας. 

Μ’ αυτό προσέλκυσε όλους τους αποτυχημένους, όλους τους πρόθυμους για εξέγερση, όλους τους απόκληρους, τα αποβράσματα και τα σκουπίδια της ανθρωπότητας. 

Η «σωτηρία της ψυχής» -ή μ’ άλλα λόγια: 

ΦΡ.ΝΙΤΣΕ (ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ)

(με τον Σωκράτη κάτι αλλάζει). 


Είναι όλοι πρόσωπα διακεκριμένα, που ζούνε μακρυά απ' τον λαό και τις κοινές συνήθειες, ώριμοι, σοβαροί μέχρι υποχονδρίας, με το βλέμμα ράθυμο και καθόλου ξένοι στα πράγματα της πολιτικής ή της διπλωματίας. 


Ανακαλύπτουν πριν απ' τους σοφούς, όλες τις μεγάλες έννοιες των πραγμάτων· αντιπροσωπεύουν τις μεγάλες αυτές έννοιες, 
μεταπίπτουν οι ίδιοι σε συστήματα. 

ΦΡ.ΝΙΤΣΕ (Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΑ ΣΥΜΦΟΡΑ 2)

Συμφωνούμε λοιπόν με τον Νίτσε ότι «ο Χριστιανισμός υπήρξε μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη συμφορά της Ανθρωπότητας», όχι μόνο από ψυχολογική άποψη (αυτή δηλαδή που κεντρίζει τον Νίτσε),αλλά και από ιστορική άποψη: στον νου μας έρχονται πρόχειρα τα χριστιανικά αναθέματα κατά των «αιρέσεων» και η βία που τα συνόδευε, η Ιερά Εξέταση με το κυνήγι «μαγισσών» και «απίστων», οι ιμπεριαλιστικοί