ΕΙΣ ΗΡΑΝ

Υμνώ την Ήρα τη χρυσόθρονη που η Ρέα τεκνοποίησε, με την υπέροχη όψη την αθάνατη βασίλισσα του Δία του βροντερού την αδερφή και σύζυγο την ένδοξη, που οι μακάριοι όλοι στον ψηλό τον Όλυμπο σεβόμενοι τιμούν, όμοια με τον κεραυνοβόλο Δία.

ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΝ

Την πολιούχο Αθηνά Παλλάδα αρχίζω να εξυμνώ την τρομερή, που με τον Άρη έργα πολεμικά σχεδιάζει
και λεηλασίες πόλεων, πολέμους κι αλαλάγματα,
και προστατεύει το στρατό κι όταν υποχωρεί κι όταν ορμάει.

ΕΙΣ ΑΡΤΕΜΙΝ

Την Άρτεμη την αδερφή του Εκάτου ύμνησε Μούσα την τοξότρια παρθένα, ομογάλακτη του Απόλλωνα, αυτή που τ’ άλογα του βουρλοσκεπασμένου Μέλητος ποτίζει και γρήγορα το άρμα τ’ ολόχρυσο απ’ τη Σμύρνη το πηγαίνει
στην αμπελόφυτη την Κλάρο, εκεί που ο αργυρότοξος Απόλλων κάθεται την τηλεύστοχη τοξότρια περιμένοντας.

Έτσι κι εσύ κι όλες οι θεές μαζί σου ας χαίρεσαι με το άσμα μου, όμως εγώ εσένα πρώτα κι από σένα αρχίζω να υμνώ, κι αφού από σένα αρχίσω θα περάσω σ’ άλλον ύμνο.

ΕΙΣ ΔΙΟΝΥΣΟΝ

Για τον Διόνυσο, το γιο της ξακουστής Σεμέλης,

ύμνο θα πω, πως φάνηκε στου πόντου πλάι την άμμοσε μια προεξοχή όμοιος με ένα νεαρό άνδρα.

Ανέμιζαν τα όμορφα ολόμαυρα μαλλιά του.

στους γερούς ώμους του είχε ένδυμα πορφυρένιο.

Γοργά πρόβαλαν πειρατές απο ένα στέριο πλοίο

Τυρρηνοί στον οίνοπα πόντο επάνω.

ΕΙΣ ΔΗΜΗΤΡΑ

Τη Δήμητρα τη σεβαστή καλλίκομη θεάν αρχίζω να εξυμνώ,
αυτήν και τη λυγεροπόδαρη τη θυγατέρα της που ο Αϊδωνεύς την άρπαξε, και του την έδωσε ο βαρύγδουπος παντόπτης Ζευς,όταν μακριά απ’ την χρυσοδρέπανη λαμπρόκαρπη τη Δήμητραέπαιζε με του Ωκεανού τις κόρες τις ορθόστηθες,δρέποντας ρόδα, κρόκους κι άνθη κι όμορφους μενεξέδεςστον τρυφερό λειμώνα, σπαθόχορτα και υάκινθοκαι νάρκισσο που ως δόλωμα τον βλάστησε για το κορίτσιτο ροδαλόμορφο η Γη με βούληση του Δία χάρη του

ΕΙΣ ΒΑΚΧΟΝ

Άλλοι στο Δράκανον κι άλλοι στην ανεμόδαρτη Ικαρίαλένε, άλλοι στη Νάξο, ω θείο γένος ειραφιώτη,κι άλλοι στον Αλφειό τον βαθυστρόβιλο
ότι σε γέννησε κυοφορώντας σε η Σεμέλη για τον Δία τον φιλοκέραυνο,
κι άλλοι στις Θήβες λένε ότι εσύ γεννήθηκεςψευδόμενοι, ενώ σένα ο πατέρας των ανθρώπων και των θεών σε γέννησεαπό τη λευκοχέρα Ήρα κρύβοντας σε, απ’ τους ανθρώπους μακριά.

Ω! Αθηνά !!!

Ω! Αθηνά, εσέ καλούμε, την αδάμαστη και αμείλικτη, την φιλόσοφο άμα και φιλοπόλεμο Θεά. 

Εσέ που συγκρατείς και πρυτανεύεις στις εντός του σύμπαντος αντιθέσεις – για αυτό και καλείσαι Αθηνά Νίκη-, εσέ που κινείς μόνη σου την Αιγίδα και φέρεις την κεφαλή της Μέδουσας! Πρόσελθε θεά κοντά μας, εσύ που κινείς την όλη ειμαρμένη και κατευθύνεις τις δημιουργίες αυτής! Πρόσελθε Θεά «ἵλεῴ» σε μας και δώσε μας άχραντη σοφία & νοητική δύναμη, χάρισέ μας Θεά τα Ολύμπια και ανάγωγα για τις ψυχές αγαθά, εξόρυξε μακριά από εμάς τα γενεσιουργά φαντάσματα, διέγειρε εντός μας τις καθαρές και αδιάφθορες σκέψεις για όλους τους θεούς και πέμψε μας το θεϊκό φως της νόησης σου! Ω εσύ που είσαι φωσφόρος θεός! Ανύψωσέ μας σώτειρα Θεά και ενίδρυσε μας στις καθολικές νοήσεις του μεγίστου Διός!